Hoewel de inwoners van Joanes en Água Boa kunnen genieten van een flinke dosis zon, parelwitte stranden en een verfrissende zee, is het niet allemaal rozegeur en maneschijn. De staat Pará heeft het eiland lange tijd verwaarloosd en van deze politiek zijn de vruchten duidelijk merkbaar. Analfabetisme, werkloosheid, armoede, milieuvervuiling, ziekte en ondervoeding zijn de voornaamste spelbrekers. Aldus leiden de Marajonezen een kans-arm leven, dat velen onder hen drijft tot alcohol- en drugsmisbruik. De weinig hoopgevende toekomst is tevens de reden waarom zovelen naar de steden wegvluchten en vooral naar de grootstad Belém, om daar een betere toekomst te zoeken, hetgeen echter slechts weinigen vinden. De meesten dienen uit noodzaak hun toevlucht te zoeken in prostitutie, criminaliteit, huisslavernij of keren ontgoocheld terug.

Hoewel Joanes zowel over een kleuter als lagere school beschikt, is het fundamentele probleem een bedroevend laag onderwijsniveau. De gebouwen liggen er vervallen bij, vele leerkrachten zijn niet degelijk opgeleid, men beschikt over onvoldoende schoolmateriaal en van de schoolplicht trekt men zich niet veel aan. Vele kinderen gaan maar tot hun 12e naar school omdat het voor de familie voordeliger is als ze mee gaan vissen. Bijgevolg is de motivatie van vele leerlingen soms ver te zoeken.

In Joanes is 80% en in Água Boa zelfs 90% van de bevolking afhankelijk van de visvangst. Ook hierbij komen de nodige problemen kijken. Steeds meer grote (zowel Braziliaanse als Westerse) bedrijven komen in hun waters vissen en de vispopulatie is de laatste jaren enorm hard gedaald. Hiernaast lijden ze ook nog eens onder de uitbuiting van tussenpersonen, die de vis gaan verkopen in de grootstad Belém. Dit heeft als gevolg dat velen moeten zien te overleven met 300 Reais (+/- 100 Euro) per maand, terwijl het minimumloon in Brazilië 350 Reais bedraagt.

De gezondheidszorg op het eiland laat ook vaak te wensen over. Joanes beschikt over een kleine verpleegkundige faciliteit waar een dokter één voormiddag per week een consultatie houdt. Als je er niet vroeg genoeg bij bent, is de kans groot dat je tot de volgende week moet wachten. Bij ernstige gevallen moet de patiënt zich op eigen kracht naar het ziekenhuis van Salvaterra begeven, want hiervoor is geen transport voorzien. Vele arme gezinnen kunnen zich geen verzorging veroorloven en kleine infecties kunnen dan vaak leiden tot ernstige gezondheidscomplicaties.

Een ander probleem, dat echter vaak verdoken leeft en dat door buitenstaanders moeilijk te doorgronden valt, is dat meisjes soms vanaf zeer jonge leeftijd door hun ouders gedwongen worden zich te prostitueren, om zo toch maar een centje meer te verdienen voor de familie. Tienerzwangerschappen zijn dan ook niet ongewoon en dit draagt er eveneens toe bij dat jongeren vaak zeer vroeg met school stoppen.